Przelewy od bliskich a fiskus – te kwoty warto znać 

Wsparcie finansowe od rodziców, dziadków czy rodzeństwa to codzienność w wielu polskich domach. Rzadko kto zastanawia się jednak, że pieniądze przesłane na konto przez bliską osobę mogą zainteresować urząd skarbowy.  

Przepisy przewidują wprawdzie szerokie zwolnienia dla najbliższej rodziny, ale obwarowane są one konkretnymi warunkami. Wystarczy przeoczyć jeden termin lub formalność, aby stracić prawo do ulgi i zapłacić daninę, której można było uniknąć. 

Ile pieniędzy można przyjąć od krewnych bez daniny? 

Środki przesłane przez członka rodziny fiskus traktuje co do zasady jako darowiznę, a ta podlega ustawie o podatku od spadków i darowizn. Nie każda wpłata rodzi jednak zobowiązanie wobec skarbówki. Decyduje o tym stopień pokrewieństwa oraz suma otrzymanych pieniędzy.  

Dla I grupy podatkowej, obejmującej m.in. rodziców, dzieci, dziadków, wnuki, rodzeństwo, teściów, zięcia i synową, próg zwolnienia wynosi 36 120 zł. W II grupie, do której zaliczają się dalsi krewni, np. rodzeństwo rodziców, dzieci rodzeństwa albo rodzeństwo małżonka, limit to 27 090 zł. Osoby niespokrewnione lub bardzo daleka rodzina, czyli III grupa, mogą przyjąć bez podatku maksymalnie 5 733 zł. 

Co istotne, wskazane progi odnoszą się do sumy wszystkich darowizn od jednej osoby z ostatnich 5 lat. Kilka mniejszych przelewów od tego samego darczyńcy trzeba więc zsumować, a dopiero przekroczenie limitu uruchamia obowiązki wobec urzędu.  

Odrębne reguły dotyczą tzw. grupy zerowej. Należą do niej m.in. rodzice, dzieci, dziadkowie, wnuki, rodzeństwo, małżonkowie, pasierbowie, ojczym i macocha. Osoby te mogą przekazywać sobie dowolne sumy całkowicie bez podatku, o ile dopełnione zostaną ustawowe formalności. 

W jakich sytuacjach konieczna jest wizyta w skarbówce? 

Zgłoszenie przelewu od bliskich nie zawsze jest wymagane. Obowiązek pojawia się przede wszystkim wtedy, gdy łączna wartość darowizn od jednej osoby w ciągu 5 lat przekroczy ustawowy próg. Formalności trzeba dopełnić także wówczas, gdy pieniądze pochodzą od kogoś z grupy zerowej, a obdarowany chce zachować pełne zwolnienie, oraz gdy darowizny nie przekazano aktem notarialnym.  

Samo przekroczenie limitu w najbliższej rodzinie nie oznacza jeszcze konieczności zapłaty podatku. Warunkiem utrzymania ulgi jest jednak zgłoszenie darowizny w urzędzie skarbowym w ciągu 6 miesięcy od otrzymania środków. Zasada ta obejmuje również serię przelewów, których suma przewyższyła obowiązujący próg. Jeżeli natomiast wartość wsparcia od danej osoby mieści się w limicie, zgłoszenie co do zasady nie jest potrzebne, chyba że szczególne przepisy stanowią inaczej. 

Co zrobić, aby zachować pełne zwolnienie z podatku? 

Sam fakt otrzymania pieniędzy od najbliższych nie gwarantuje jeszcze ulgi. Przepisy stawiają kilka wymogów, których zlekceważenie może skończyć się zakwestionowaniem zwolnienia przez fiskusa.  

Po pierwsze, darczyńcą musi być osoba z grupy zerowej, a więc np. rodzic, dziecko, dziadek, babcia, wnuk, rodzeństwo, małżonek, pasierb, ojczym lub macocha. Po drugie, jeśli wartość darowizny przekracza limit, należy ją zgłosić w skarbówce w terminie 6 miesięcy. Po trzecie, przekazanie środków musi dać się udokumentować, najlepiej przelewem bankowym albo przekazem pocztowym. Warto również zachować potwierdzenie transakcji, ponieważ urząd może poprosić o jego okazanie.  

Pominięcie choćby jednego z tych warunków grozi utratą prawa do zwolnienia i koniecznością rozliczenia się z fiskusem.